Make your own free website on Tripod.com

Stukje in Markant.

De toekomst van Yannick Hollink (4)

'Ik zou best twee Downkinderen willen hebben'

Geen moment zijn Wilfried en Ine Hollink geschokt geweest toen ze hoorden dat hun vierde kind, de nu vierjarige Yannick, Downsyndroom heeft. Vanaf het allereerste begin waren ze heel blij met hem, al konden maar weinig mensen dat geloven.

'Je hoort blijkbaar verdrietig te zijn, een klap in je gezicht te krijgen als je kind Down heeft. Gebeurt dat niet, dan ben je naef of denken anderen dat je je werkelijke gevoel niet toe wil laten. Dan ga je vanzelf twijfelen over je gevoel. Maar tot op de dag van vandaag is dat nog hetzelfde. Yannick is ons kind, met een chromosoom meer dan jij en ik, maar gewoon n van onze vier kinderen die op sommige vlakken wat meer begeleiding nodig heeft', zegt moeder Ine. 'Als je aan kinderen begint, weet je toch dat ze ook minder gezond ter wereld kunnen komen?! Ook als je tijdens de zwangerschap allerlei tests laat doen is dat geen garantie dat je een gezond kind krijgt. Heel veel ouders hebben als ze aan kinderen beginnen al allerlei verwachtingen van hun kind. Dat hebben wij gelukkig nooit gehad. Wat ik hoop is dat mijn kinderen zich allemaal op hun eigen manier goed voelen en daarvoor hoeven het geen hoogvliegers te zijn.'

Yannick heeft gelukkig geen ernstige hartproblemen. 'Dat zou ik in het begin ook erger hebben gevonden dan dat hij Down heeft omdat het levensbedreigend is. Hij is wel vaak verkouden maar verder gewoon een lekkere jongen die alles wat langzamer doet. Zijn grootste beperking is nu zijn spraak. We gaan binnenkort met een echte gebarentaal beginnen, de weerklank. Hij gaat nu twee ochtenden met rugzakje naar een reguliere basisschool en n morgen naar een medisch kinderdagcentrum. We hopen school binnenkort wat te kunnen uitbreiden, maar daarvoor zoekt de school nu nog extra begeleiding. Ik weet niet of hij op deze school, waar ook zijn broer en zussen zitten, kan blijven. Als het niet blijkt te gaan dan heb ik niets tegen het speciaal onderwijs. Maar ik vind wel dat elk kind de kans moet krijgen. In huis doet hij alles mee met de rest, waarom niet op school?'

Vorig jaar heeft Ine het een periode heel moeilijk gehad. Dat kwam niet door Yannick, maar door zijn broer Jeffrey die bijna zeven is. Die blijkt ook een handicap te hebben, een vorm van autisme. 'Het is een handicap die niet te zien is. Hij wijst je bij tijd en wijlen af, trekt zich terug, voelt zich eenzaam, dat is veel moeilijker dan omgaan met Yannick die juist heel open en vrolijk is. We hebben begeleiding gehad van Family's First en Intensieve Orthopedagogische Gezinsbegeleiding om beter met Jeffrey om te kunnen gaan. Hij heeft ook medicijnen die gelukkig helpen.'

Ine is heel actief binnen de Stichting Downsyndroom, op mailinglijsten en heeft een eigen website voor Yannick opgezet waarop ze ook een dagboek bijhoudt. 'Ik kan Yannick niet veranderen, maar ik wil er wel aan bijdragen dat er niet alleen maar negatief tegen Downsyndroom wordt aangekeken. Verloskundigen en gynaecologen brengen het alsof je een kind krijgt dat gaat vegeteren. Als ik hoor hoe gemakkelijk er wordt gesproken over de abortus van een kindje met Down dan probeer ik daar begrip voor op te brengen, maar het voelt als een afwijzing van onze zoon. Als Jeffrey geen medicatie zou hebben, dan zou hij het veel moeilijker hebben dan Yannick, maar Down lijkt zo'n beetje het ergste wat je kan overkomen. Het irriteert me ook altijd als mensen doen of Yannick Downsyndroom s in plaats van dat hij Downsyndroom heeft. Ik zou best twee kinderen zoals Yannick willen hebben. Ik hoop dat andere ouders iets hebben aan hoe wij tegen Yannick aankijken. '

Voor de toekomst hoopt Ine dat Yannick ooit semi-zelfstandig, met een vriendin of in een groep kan wonen. Dat hij zelf geld kan verdienen met een eenvoudig baantje en dat hij het lezen een beetje oppikt zodat hij in ieder geval zelfstandig kan reizen. 'Als hij zich redelijk ontwikkelt dan heb ik trouwens niet zoveel over zijn toekomst te zeggen, dan moet hij ook de ruimte krijgen om eigen keuzes te maken. Mijn grootste angst voor de toekomst is dat ik wegval. Wilfried staat hetzelfde tegenover de handicap van onze kinderen, maar ik houd het gezin draaiende. Ik vecht voor Yannick en Jeffrey om een plaatsje in de maatschappij te krijgen. Want hun echte handicap is dat niet iedereen kan accepteren dat ieder kind anders is.'

Geschreven door Ingeborg Muller